In juni 2008 kwam een echtpaar uit Bovensmilde met hun pup Benji op puppycursus. Hun vraag was of iemand bekend was met de relatie tussen kind en hond. Zij zochten iemand die hun twee kinderen kon begeleiden in de omgang met hun hond. Hun beide kinderen hebben een handicap, een stoornis in het autistische spectrum.
Ik ben puppytrainer, bekend met honden, hun signalen en behoeften. Tevens bevoegd onderwijzer voor het basisonderwijs, in bezit van de akte speciaal onderwijs. Heb ervaring opgedaan in het basisonderwijs en jaren les gegeven aan ‘de Wingerd’, school voor zeer moeilijk lerende kinderen in Groningen.
Een aantal malen heb ik een groepje kinderen begeleid met hun hond en ook een paar keer een kind met een verstandelijke beperking geholpen in het omgaan met zijn/haar hond.
Daar ik op ‘De Wingerd’ ook leerlingen in de groepen heb gehad met een stoornis in het autistisch spectrum, wilde ik de begeleiding van de kinderen wel op me nemen.
De ouders hebben met zorg een hondenras uitgekozen, een vriendelijke zelfstandige hond van het ras: Nova Scotia Duck Tolling Retriever.
Het meisje bleek met een grote angst voor honden te kampen. Vroeger had ze een nare ervaring opgedaan en van honden wilde ze niets weten. Gelukkig was de fokker (kennel Under the Red Sky uit Smilde) waar Benji geboren is, bereid extra tijd te steken in het zorgvuldig uitzoeken van een geschikte pup. Ook gaf hij het gezin meerdere keren de gelegenheid om met de pup en met een andere rustige hond kennis te maken. Vrij snel daarna ben ik begonnen met het leerproces voor de beide kinderen hoe om te gaan met de hond.
Het oefenboek dat ik gemaakt heb voor de cursus “Kind en hond”, waarin een deel theorie, praktijkoefeningen en spelletjes samen met de hond, heb ik voor de kinderen meegenomen evenals een aangepaste clicker (geeft een geluidje om de hond te trainen).
Het begin was erg moeilijk. Pup Benji kon eigenlijk niet in de woonkamer lopen. Lily was erg bang en gilde het uit. Wel durfde ze bij Benji te kijken als deze zich in de bench of in de ruime ren in de tuin bevond.
Gelukkig kreeg Lily langzamerhand begrip voor de taal en het gedrag van de hond en begreep ze dat als zij gilde, Benji juist bij haar kwam. Dus ze moest leren en oefenen om in plaats van te gillen, stil te zijn niet te bewegen, de hond niet aan te kijken en te negeren, dan ging Benji bij haar vandaan.
Daar bleek dat zij ondanks haar angst, zeer veel interesse had voor de hond, was Lily in staat om met haar angst zó om te gaan dat die voor haar hanteerbaar werd.
Door samen de theorie, oefeningen en spelletjes te lezen en vervolgens met Benji oefeningen te doen, heb ik gemerkt dat ze langzamerhand begrip kreeg voor de hond.
Inmiddels zijn we veel verder gekomen in de omgang van Lily met Benji.
De opvoedoefeningen hebben plaatsgemaakt voor eenvoudige trainingsoefeningen, die we langzamerhand verder kunnen gaan uitbouwen.
Het is heerlijk om Lily met Benji te zien oefenen. Haar angst is ten aanzien van Benji in de thuissituatie verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor plezier in het omgaan met hem. Het omgaan met de hond vindt wel altijd plaats onder toezicht
Buiten vind ze het nog wel moeilijk als Benji bijvoorbeeld met een andere hond speelt. Het verschil in spelen en onvriendelijk gedrag van honden onderling kan ze moeilijk inschatten.
Natuurlijk gaat ze niet alleen met Benji naar buiten.
Een enorm winstpunt is dat ze nu bij een vriendinnetje durft te spelen waar ook een hond is, zonder in paniek te raken.
Lily en Benji hebben al veel bereikt, het zou prettig zijn om de begeleiding, nu om de week, nog een poosje te kunnen continueren.
Peter was niet bang voor honden, wilde zelfs dolgraag een hond in huis.
Hij bleek zeer geïnteresseerd in het boek “Kind en hond”, de theorie en de beschrijving van de oefeningen bood hem houvast bij de oefeningen met de hond.
Daar hij moeite heeft met zijn eigen lichaamsschema, biedt het oefenen met Benji ook voor het trainen dáárin een goede opstap.
De spelletjes met de hond is voor Peter ook echt genieten, vooral omdat hij er een paar behoorlijk zelfstandig kan uitvoeren. Het vergroot zijn eigenwaarde en zelfstandigheid.
Tevens moet hij leren om rekening te houden met het wezen van de hond en de behoeften van de hond.
Een hond zal je niet plagen, hij kan dat niet. Bazen dienen eerlijke bazen te zijn.
Nooit en te nimmer mag je een boze bui op de hond afreageren.
Benji geeft extra mogelijkheden binnen het gezin op het gebied van samenwerken en in sociaal opzicht (plezier, contact enz.).
Ik vind als hondentrainer en als leerkracht dat de kinderen enorm zijn gegroeid in vele opzichten. Dat dankzij dat de ouders het aandurfden om een hond in huis te nemen!
Je zou het meer kinderen met een handicap gunnen om zo te mogen groeien.
Ik ben trots op deze familie en ben blij dat ik er aan mee heb mogen werken om dit te bereiken. Daarnaast merk ik dat de kinderen ook in staat zijn gebleken om met mij een band op te bouwen.
Graag zou ik nog een poosje met de kinderen verder willen werken om hun gevoel van eigenwaarde en groei te stimuleren (van juni 2008 tot februari 2009 ben ik negentien keer bij hen geweest) .
Carolien Ytsma (leerkracht/hondentrainer)
Hondenschool Carino
In november 2009 hebben we de training afgerond en hebben de kinderen beiden een certificaat gekregen. Ze hebben samen met Benji hard gewerkt tijdens de lessen. Ik ben (niet bere- maar) HONDENTROTS trots op ze!
En Benji……… een kei van een hond!
Uit: Tollertales 5-2009
Carolien Ytsma Plaggeveld 12 9491 BL Zeijen
telefoon 0592-422683 mobiel: 0610390553 E-mail: carolien@hondenschoolcarino.nl
